Vestingstad Carcassonne: in Occitanie komt de lente nu echt op gang

“Niet dat Carcassonne nog veel geheimen voor ons had. We passeerden er al eens met Le Boat op Canal du Midi en midden corona mochten we een redelijk unieke Tour-rit meemaken, maar deze Middeleeuwse vestingstad en de directe omgeving bezoeken, was er de voorbije tien jaar niet bij. Voor de ene is Carcassonne een van de mooiste middeleeuwse steden van Frankrijk, voor de andere een commerciële toeristenval. Fout of helemaal juist? Daarvoor is deze Tips4Trips uitgevonden.“

Mario De Wilde

Eerst even het geruststellende nieuws: in mijn droom vannacht heb ik geen Albigenzen (jonge lezertjes checken het nu driftig na op AI) of barbaarse christenen ontmoet. Nochtans is de stad doordrenkt van bloederige kruistochten, duizenden mensen die uitgehongerd werden en 12de-13de-eeuwse religieuze groeperingen die het tegen elkaar opnamen.

Wanneer ik de oorlogen tussen de stoute ketters en de brave christenen overloop, dan valt het, wat er in Oekraïne, Iran en Congo gebeurt, nog redelijk goed mee. Na de vriendelijke kennismaking met mijn redelijk Engels sprekende gastheer en daaropvolgend een warme douche ben ik weer een beetje het mannetje.

Snoepbananen

Iets voor het middaguur start ik mijn pelgrimstocht en al snel doemt de indrukwekkende poort voor me op. Als ik over de ophaalbrug bij de Narbonnaise-poort loop, zie ik de buste van Dame Carcas. Zij speelt de hoofdrol in vele verhalen. Carcassonne dateert uit de Romeinse tijd, maar het huidige uiterlijk is grotendeels ontstaan in de middeleeuwen. De beroemde dubbele muren, met hun scherpe torens en poorten, maken de stad tot een van de best bewaarde citadels in Europa.

De Cité, zoals het fortige deel wordt genoemd, staat op de UNESCO-Werelderfgoedlijst en trekt jaarlijks duizenden bezoekers. Het beeld wanneer je via het steile straatje Carcassonne binnenwandelt, is niet bepaald fraai. Links en rechts souvenirwinkeltjes tjokvol prullaria. Nepzwaarden, harnassen en snoepbananen bij duizenden. Beschouw het een beetje als de Katelijnestraat van Brugge maar dan zonder de 20 pralinewinkels

Eerste couplet: cassoulet

Binnen de muren struin ik door smalle straatjes, charmante pleinen en historische gebouwen. Voor de goed geïnformeerde bezoeker als ik zijn er ook leuke verhalen en legendes over de stad, waaronder die over de mysterieuze Saracenen die ooit de stad belegerden. We houden halt aan de Basilica of Saint-Nazaire, een prachtig voorbeeld van de Romaanse en Gotische architectuur.

Iets na de middag leef ik mijn ‘culinaire ik’ helemaal uit in een vettige cassoulet. In de keramische pot voor me zwemmen ganzenbouten, gekonfijte eendenbouten, Toulouse-worst, stukjes lams- en varkensvlees en sudderen tientallen witte bonen. Bij dit weer serveren ze in Vlaanderen een licht slaatje maar in Zuid-Frankrijk komt het gerecht zelfs bij 40 graden op tafel.

Theatrale scène

Dat er jaarlijks 2,5 miljoen mensen hun ogen uitkijken in Carcassonne, danken we grotendeels aan één man: Eugène Viollet-le-Duc. In de negentiende eeuw restaureerde deze Franse architect de bekende stadsmuur. Dat was nodig, want de stad was flink in verval geraakt. Vooral tijdens de zomer zijn er vele festiviteiten met het jaarlijkse middeleeuwse festival, want dan verandert Carcassonne in een theatrale scène met riddertoernooien, muzikale optredens en marktjes vol ambachtslieden. Ook de vuurwerkshow op 14 juli (Le Quatorze Juillet) is een must-see, met een massa toeristen.

Zwaaiende lotgenoten

Op dag twee huren we een fiets. De verhuurder roept me nog bemoedigend bon courage toe en het waarom van die aanmoediging voel ik na een halfuur al. De ‘piste cyclable’ die de jongen van de marketing wervend als ‘ontspannend fietsplezier’ omschreef, is een keiharde kuitenbijter met de oostenwind kracht 4 voorop. Lekker tegen dus, maar daar laat een Vlaamse jongen zich niet door afschrikken.

Immers in ons platte groen kikkerlandje heb je zowel op de heen als op de terugweg wind tegen. En hier langs het canal word ik zelfs een beetje geholpen door de bomen, die als een soort windscherm fungeren. Het is echt een belevenis om langs het Canal du Midi te fietsen. Schippers zwaaien naar me, af en toe kom ik een wandelaar tegen en natuurlijk heel veel fietsende lotgenoten. Ik zwaai mijn arm te pletter…

De lip van Angelina

Na een kilometer of tien peddel ik onder een spoorviaduct door en zie Carcassonne weer opdoemen. Maar malheureusement, op niet eens 500 meter van den arrivé, slaat het Wout van Aerts-virus toe. Een soort Franse ‘vlieg slash bij’ zoekt een schuilplaats in mijn mond. Een beestje dat ook nog een extra competentie heeft, namelijk steken. Waarschijnlijk in paniek steekt Vleugelmans vrij pijnlijk een aantal keren aan de binnenkant van mijn lip. Die dan ook spontaan begint te zwellen.

Ik heb geen flauw idee wat voor beest het geweest is, maar ik heb in no time eenzelfde lip, waar de dames tegenwoordig een fortuin voor betalen om op Angelina Jolie te lijken. Met de auto rij ik een uurtje verderop naar mijn uitvalsbasis Chateau Castigno, een paradijsje in Assignan dat zondermeer het predicaat ‘La douce France’ mag aankleven

Exquis tafelen

Hier in de Assignan reis je je echt je dromen achterna. Op het dorpspleintje urenlang keuvelen aan een grote table d’amis tussen de plukkershuisjes, een wandeling maken tussen de wijngaarden, een uitstapje naar het naburige Carcassonne, Béziers of Narbonne, luieren aan het zwembad en dan het ultieme tafelplezier op het terras onder de lampionnen van het Oosters sterrenrestaurant of La Table (bekroond met een Michelinster).

Ik zeg je, hier tikt de klok trager dan de boer die voorbij tjokt en ga ik onwillekeurig mee op het slome ritme van het Franse dorpsleven. De bedenker van dit paradijsje op anderhalf uur vliegen is de West-Vlaamse ondernemer Marc Verstraete die hier 20 jaar geleden neerstreek en er een magische vakantieplek van maakte…

Bienvenu Vive La Vélo

Waar vroeger middenin deze verlaten uithoek een grote mesthoop met kapotte autobanden en afval lag, bevindt zich nu dit idyllisch dorpspleintje dat zo uit een prentkaart lijkt geknipt. Overal bloemen, mooi in wijnrood geverfde geveltjes van authentieke wijnhuisjes, gerestaureerde straatjes, (nog) geen enkele winkel en een heerlijk Occitaans sfeertje. Het project leest als een groot en spannend jongensboek. Hoe Marc Verstraete hier begin van de 21ste eeuw met de metamorfose van start ging.

Het begon met de aankoop en de restauratie van een halfvergeten maar indrukwekkend kasteel annex bijna 40 ha wijngaarden. De metamorfose is intussen zo indrukwekkend dat het de programmamakers van ‘Vive La Vélo’ inspireerde om op dit landgoed enkele live-uitzendingen te maken. Monopoly-gewijs werden de afgelopen jaren steeds meer huisjes in Assignan bijgekocht en gerenoveerd. Het resultaat: een waanzinnig mooie setting voor een onvergetelijke vakantie.
www.villagecastigno.com